Αλτσχάιμερ. Για εσένα δεν υπάρχει μέλλον. Το παρελθόν είναι θολό και μπερδεμένο. Ακόμη και το παρόν δεν βγάζει κανένα απολύτως νόημα. Οι μνήμες, που είναι από τα πιο πολύτιμα αγαθά χάνονται. Αν είχες καρκίνο θα χαρακτηριζόσουν ως γενναίος ήρωας. Με το Αλτσχάιμερ όμως είσαι ένας γελοίος και ανίκανος. Δε λογαριάζει κανένας την άποψή σου, αφού είσαι σε μια μόνιμη σύγχυση και αβεβαιότητα για τα πάντα γύρω σου. Δεν θυμάσαι πλέον τις χαρούμενες στιγμές που έχεις ζήσει, την πρώτη σου μέρα στο σχολείο, το πρώτο σου φιλί, τη μέρα που αποφοίτησες, τη μέρα που ερωτεύτηκες, τη μέρα που έκανες παιδιά ή τη μέρα που ταξίδεψες. Δεν θυμάσαι το πόσο δούλεψες για να γίνεις αυτό που είσαι, ούτε τους κόπους και τις θυσίες σου. Δεν θυμάσαι καν ποιος είσαι πλέον. Κοιτάζεσαι στον καθρέφτη και δεν αναγνωρίζεις τον εαυτό σου. Ίσως να θυμόσουν τον εαυτό σου όταν ήσουν 20 χρονών, γεμάτος ελπίδες και όνειρα για ζωή. Αλλά τώρα κοιτάζεις στον καθρέφτη έναν ρυτιδιασμένο γέρο που έχει χάσει κάθε όρεξη για ζωή, που έχει χάσει την αξιοπρέπειά του, που ζει μέσα σε μια κόλαση, αυτήν του ίδιου του του εαυτού…

Δεν ξέρω όμως τι είναι χειρότερο.. Να έχεις εσύ ο ίδιος αυτήν την άσχημη νόσο, ή να την έχει το αγαπημένο σου πρόσωπο;  Να τον κοιτάς μέσα στα μάτια, αλλά το βλέμμα του να είναι κενό. Να τον κοιτάς και να μην έχει καμία σχέση με το πρόσωπο που γνώριζες. Να προσπαθείς να μπεις στο μυαλό του αλλά να μην σ’αφήνει. Να προσπαθείς να του θυμίσεις ποιος είσαι και να μην μπορείς. Να του είσαι ένας ξένος. Να σε φοβάται. Να προσπαθείς να του πεις ότι είσαι εκεί για αυτόν, αλλά αυτός να έχει το ίδιο κρύο, κενό και απλανές βλέμμα. Να καταλαβαίνεις, όμως, ότι αν και το μυαλό του έχει κενά, η ψυχή και η καρδιά του είναι γεμάτη. Ανίκανη όμως να εκφράσει το οτιδήποτε…

Η Βιολογία λέει ότι είμαστε αυτό που είμαστε από τη γέννησή μας. Ότι το DNA μας είναι αμετάβλητο. Το DNA μας, όμως, δεν μας αντιπροσωπεύει εξολοκλήρου, αφού είμαστε άνθρωποι. Η ζωή μας αλλάζει. Αναπτύσσουμε νέα χαρακτηριστικά. Μαθαίνουμε από τα λάθη μας και αντιμετωπίζουμε τους χειρότερούς μας φόβους. Βρίσκουμε τρόπους να γίνουμε κάτι παραπάνω από την «βιολογία». Ο κίνδυνος βέβαια είναι να αλλάξουμε τόσο πολύ, σε σημείο που να μην αναγνωρίζουμε τους εαυτούς μας. Ο κίνδυνος μια ασθένειας σαν κι αυτής που σε κάνει να αμφισβητείς και να φοβάσαι τα πάντα. Αλλά ξέρεις, ότι αυτό που έχεις γίνει δεν είναι η αντανάκλαση του εαυτού σου. Είναι η νόσος. Αυτή η νόσος του μυαλού που σε μετατρέπει σε κάποιον που δεν είσαι. Σε κάποιον που δεν θα ήθελες ποτέ να είσαι…

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s