Όταν ήμουν μικρή φοβόμουν την θάλασσα. Φοβόμουν ότι θα με βυθίσει μέσα της και δεν θα με αφήνει να βγω από τον μυστήριο κόσμο της. Ότι δεν θα με αφήνει να ανασάνω και ότι το νερό θα κλείσει το λαρύγγι μου και θα γεμίσει τα πνευμόνια μου. Με φοβίζει, όμως, ταυτόχρονα με ελκύει. Πάντα μου άρεσε να κάνω το βήμα και από εκεί που πατούσα την άμμο να μπαίνω στα βαθιά και να αισθάνομαι το κεφάλι μου να το καλύπτει η θάλασσα. Είναι σαν να στέκεσαι στη άκρη ενός ψηλού κτηρίου κι έχεις αυτήν την τρομακτική έλξη να πηδήξεις στο κενό.

Ακόμη και τώρα που μεγάλωσα έχω τον τρόμο της ασφυξίας, όχι όμως αυτήν που σου προκαλεί το νερό όταν σε εγκλωβίζει μέσα της, αλλά αυτήν που σου προκαλεί η ζωή. Δεν χρειάζεσαι τη θάλασσα για να νιώθεις ότι πνίγεσαι. Γίνεται και στην στεριά. Τι κι αν υπάρχει άφθονο οξυγόνο, εσύ αισθάνεσαι σαν να βρίσκεσαι μέσα σε έναν απέραντο βυθό και να μην μπορείς να βγεις στην επιφάνεια. Να προσπαθείς με όλες σου τις δυνάμεις, να πονάνε τα χέρια και τα πόδια σου, αλλά το μόνο που να καταφέρνεις είναι να αισθάνεσαι ότι μένεις στάσιμος σε ένα σημείο. Σαν κάτι βαρύ να σε κρατάει στον πάτο της θάλασσας και να σε εξαντλεί. Δεν την φοβάμαι την θάλασσα πλέον, όχι. Γιατί εκεί τουλάχιστον μπορείς να αφεθείς και να αφήσεις το νερό να μπει στα πνευμόνια σου γαλήνια. Στην στεριά όμως δεν είναι έτσι, πρέπει να συνεχίζεις παρά τους φόβους.

Ο φόβος της αποτυχίας, ο φόβος της απόρριψης και μερικές φορές ο φόβος της απόφασης. Κι αν βγω λάθος; Κι αν πάρω την χειρότερη απόφαση και δεν μπορώ να την αναιρέσω; Όλοι έχουμε ακούσει τους σοφούς με τα αποφθέγματα του στυλ Carpe Diem, τους γονείς και τις γιαγιάδες μας να μας φωνάζουν για τον χαμένο χρόνο, για το ότι είναι καλύτερα να είσαι ξύπνιος παρά να κοιμάσαι, να πράττεις και να μην δειλιάζεις. Αλλά και πάλι δεν τους ακούμε. Ίσως μερικές φορές να είναι και καλύτερα έτσι. Ίσως να πρέπει να μάθουμε να κολυμπάμε με τις δικές μας δυνάμεις. Δεν έχεις και άλλη επιλογή. Απλά προσπαθείς να ανασάνεις και να κρατήσεις το κεφάλι σου πάνω από την απέραντη θάλασσα..

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Φόβος

  1. Μου άρεσε παρά πολυ το κείμενο σου Γεωργία μου, σου είχα ήδη γράψει σχόλιο αλλά χάθηκε! Να ξαναπώ λοιπόν ότι ειναι καλύτερα να μετανιώνουμε για αποφάσεις που οι ίδιοι πήραμε κ στο μέλλον αποδείχτηκαν λάθος, παρά για αποφάσεις που πήραν άλλοι για μας (κ αυτο το λέω εκ πείρας). Πέρα απο το φυσιολογικό φόβο, πρέπει να ωθούμε τον εαυτό μας να κολύμπα/περπατά καθημερινά, αλλιώς αντί να ζούμε, απλά θα παρατηρούμε το μονοπάτι της ζωής μας…so…keep walking με σύνεση, μυαλό, ανοιχτά μάτια κ αγάπη για τη ζωή! 🙂

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s