Στο αστικό λεωφορείο

Κι εκεί που καθόμουν σήμερα στην αγαπημένη μου θέση στο λεωφορείο, αυτήν πίσω πίσω που είναι ελαφρά πιο ψηλή από τις άλλες και ο αέρας από το παράθυρο φυσάει στο πρόσωπο, άρχισα να παρατηρώ τους ανθρώπους έναν έναν ξεχωριστά. Βλέπω τους βιαστικούς και τους αγχωμένους που κοιτάζουν συνεχώς το ρολόι τους και κρατούν τους βαριούς χαρτοφύλακές τους. Τους κουρασμένους από τη δουλειά που κάθονται μισοκοιμισμένοι στις θέσεις τους με τις βαριές σακούλες από το σούπερ μάρκετ, και που κλείνουν τα μάτια τους για μια στιγμή να ξεκουραστούν. Τους ερωτευμένους που είναι αγκαλιασμένοι στις θέσεις τους και δείχνουν σε όλο το λεωφορείο την αγάπη τους, και τους άλλους τους κρυφά ερωτευμένους που ρίχνουν ο ένας στον άλλον κλεφτές ματιές μη τυχόν και αποκαλυφθούν. Τους μοναχικούς και τους ονειροπόλους που είναι βυθισμένοι στις σκέψεις τους και που κοιτούν τον δρόμο έξω χωρίς να δίνουν σημασία σε κανέναν εκεί μέσα. Συνέχεια