Αργοσβήνεις μόνη

  Οι πρώτες ακτίνες του ήλιου που ξεπρόβαλλαν από το παράθυρο με έκαναν να ξυπνήσω από το βαθύ αλλά παράλληλα ανήσυχο ύπνο μου. Άλλη μια μέρα πρόκειται να ξεκινήσει, ακόμα μια ανούσια και βαρετή μέρα. Δεν βρίσκω το κουράγιο να σηκωθώ από το κρεβάτι, το μόνο που θέλω είναι να χωθώ μέσα στο πάπλωμα μου, μέσα στον δικό μου κόσμο, στο δικό μου απροσπέλαστο παλάτι. Κι εκεί που ψάχνω λόγους και κάποιο νόημα να σηκωθώ, βυθίζομαι πάλι στον ύπνο μου και αμέσως μου έρχονται παιδικές αναμνήσεις, καθώς μόνο αυτές μου έχουν απομείνει, μόνο οι αναμνήσεις.. Κλείνω τα μάτια και βρίσκομαι πάλι στα Τρίκαλα, στον τόπο που μεγάλωσα κι αγάπησα, εκεί που όλα ήταν τόσο απλά, αθώα και ξέγνοιαστα. Εκεί που η άγνοια ισοδυναμούσε με την ευτυχία και η χαρά κατέφθανε από τα πιο αναπάντεχα κι απλά πράγματα, όπως μια καταιγίδα μετά από πολυήμερη ξηρασία ή όπως οι πρώτες αμυγδαλιές μετά από ένα βαρύ χειμώνα. Πόσο μου έχουν λείψει εκείνα τα πρωινά που βιαζόμουν να ξυπνήσω μόνο και μόνο για να δω την ανατολή του ήλιου, την μαγευτική εκείνη στιγμή που ο ήλιος ξεπρόβαλλε από τα βουνά και ξέπλενε όλη τη μαυρίλα και έδινε χώρο σε μια νέα ολοκαίνουρια μέρα, σε μια ολοκαίνουρια ευκαιρία, σε μια νέα ελπίδα για τη ζωή. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή χανόταν οποιοσδήποτε φόβος, οποιαδήποτε αμφιβολία ή ανασφάλεια, αφού γνώριζα ότι πάντα θα ξημέρωνε μια νέα μέρα.. Συνέχεια