Living in Thessaloniki (ως φοιτητής)

Θεσσαλονίκη, όλοι την αγάπησαν, όλοι έχουν γράψει, τραγουδήσει, μιλήσει για αυτήν και όλοι έχουν ποστάρει στο facebook τις κλισέ έως και βαρετές πλέον φωτογραφίες με τον λευκό πύργο, με τις ομπρέλες της νέας παραλίας και με το ηλιοβασίλεμα να δύει στο λιμάνι, γράφοντας σε λεζάντα ή σε ηλίθια check in τις εμετικές πλέον εκφράσεις «like here nowhere»ή»Θεσσαλονίκη η πόλη που ερωτεύεσαι». Στα δύο χρόνια που μένω εδώ, συνειδητοποίησα ότι είναι κάτι παραπάνω από αυτό. Για εμάς ειδικά που είμαστε από άλλη πόλη-επαρχεία, η Θεσσαλονίκη είναι το μέρος που γίνεσαι ανεξάρτητος και μπαίνεις σε έναν άλλο κύκλο, αυτόν της ενηλικίωσης, σε έναν κύκλο που κάνεις μόνος σου τις επιλογές σου που θα καθορίσουν τον εαυτό σου. Είσαι ελεύθερος να κάνεις αυτό που πραγματικά σε εκφράζει και σε αντιπροσωπεύει και όλα είναι στο χέρι σου. Είσαι ελεύθερος να φεύγεις από το σπίτι σου στις 3 η ώρα το πρωί επειδή δεν σε πιάνει ο ύπνος και να πας στην παραλία μόνος, είτε με μοναδικό θόρυβο την αγαπημένη σου μουσική, είτε με την απόλυτη ησυχία για να μπορείς να ακούς τις σκέψεις σου καλύτερα, ενώ το παγωμένο αεράκι και το ελαφρύ κύμα του Θερμαϊκού να σου δροσίζει το πρόσωπο και να σου γεμίζει το μυαλό με νέες ιδέες και αποφάσεις για τη ζωή. Και αφού γεμίσεις τις μπαταρίες σου χτυπάς το κουδούνι του κολλητού σου με ένα μπουκάλι από το πιο φθηνό κρασί και αράζετε στην υπερβολικά μικρή βεράντα του που χωράει 2 καρεκλίτσες και μια γλάστρα βασιλικού, και μιλάτε για το μέλλον και τις πιο τρελές σκέψεις σας μέχρι και για τον γείτονα απέναντι που κυκλοφορεί με το εσώρουχο στο σπίτι του με ανοιχτά τα φώτα. Συνέχεια